WCZASY Z TOBĄ/BEZ CIEBIE

Koniec wakacji, a wakacyjnego wiersza nie ma; zmieńmy to!

Bardzo dziękuję za 7 000 wyświetleń, jesteście wspaniali! 

Z góry przepraszam na absurdalnie fatalną jakość zdjęcia.;//

POEZJA Z KWIACIARNI

Końcówka lipca jest dla mnie wyjątkowo owocna, idzie wiersz za wierszem :D 

GEOGRAFIOANATOMIA - ŚWIETNA NIESPODZIANKA

Kochani, napisałem właśnie wiersz. 

Wchodzę na Bloggera, żeby opublikować, patrzę, a pod ostatnim postem PONAD 600 WYŚWIETLEŃ!!!

Ja doskonale wiem, że to malutko w porównaniu z innymi blogami, ale mam teraz w statystykach Everesta (w jeden dzień - 25 lipca - weszliście tutaj ponad 450 razy, za co jestem wam naprawdę wdzięczny) :)

I właśnie o Everestach, morzach i pustyniach jest dzisiejszy wiersz. Jeszcze raz dziękuję! <3

 

Z notatnika liryka

Cześć, nie było mnie tutaj kolejny miesiąc; wykres wyświetleń jak narysowany od linijki, oczywiście codziennie zero:)) Powodem mojej nieobecności były problemy z kontem Google+, przez które prowadzę blog.

 Jednak pozostawałem aktywny twórczo i mniej więcej co tydzień w moim notatniku na telefonie pojawiało się coś nowego. 

Świeżo napisane wiersze wysyłałem na grupę facebookową Prawie poeci-sekcja alternatywna, do której serdecznie was zapraszam, a także do znajomych. 

Dzisiaj, gdy mogę już udostępnić Wam, moim czytelnikom wszystko co przez miniony miesiąc powstało, od razu to robię. 

Wiersz Piromani napisałem dosłownie przed chwilą, całą resztę prywatnie i na bieżąco udostępniałem znajomym i grupowiczom na Facebooku. Miłego czytania!

 

Wiersz bez tytułu:

  

Miłych wakacji!:)

"W potrzaskach" - wyloguj się!

Byłem dzisiaj na Głogowskich Konfrontacjach Literackich - zdam Wam relację z tego wydarzenia w następnym poście, w każdym razie jestem bardzo z niego zadowolony.

Dzisiejszy wiersz o uzależnieniu od elektroniki, zapraszam! 

w potrzaskach

utknęliśmy

gdzieś między matrycą a baterią

ukryci w skórzanych pokrowcach

gumowych nakładkach

z nudów drapiemy podzespoły

sypiamy z kartą SIM

zdradzamy ją z kartą SD

mimo dwóch romansów

czekamy na dotyk właściciela

na ten boski rysik

jedno jego dotknięcie

może nas wyciągnąć

musi tylko trafić

w małe okienko

„wyloguj się”

zrób to, o Panie

nie czekaj aż wyświetli

wyjmij mnie

otwórz tą bestię

ale wyloguj się

by zrobić to przytomnie

"Panna Cotta" - znowu o jedzeniu?

Dziś również trochę dłuższa notka. 

Mieszkam w prawie siedemdziesięciotysięcznym mieście na Dolnym Śląsku - Głogowie. Co roku, w pierwszy weekend czerwca, ta mieścina obchodzi swoje trzydniowe święto - Dni Głogowa. (sądzę, że wiele innych miast też ma swój odpowiednik tego wydarzenia, 17 czerwca na pewno trwają Dni pobliskiej Nowej Soli, a dzień później - oddalonych o dwadzieścia kilometrów od Głogowa - Polkowic). Podczas takowych świąt organizuje się różnorakie koncerty i przedstawienia; w tym roku w Głogowie pojawiły się takie osobistości i formacje jak m.in. Sandra, Kabaret Ciach, Dawid Kwiatkowski, zespół Red Lips i Enej. Wszystkie występy rozłożone były na 3 dni - od 2 do 4 czerwca. 

Dzisiaj mamy piąty, co oznacza, że święto już się skończyło. Wczoraj zaplanowane były dwa występy, o 16.00 na scenę wszedł Kabaret Ciach, a o 20.00 całą, trzydniową biesiadę zakończył zespół Enej. Na Kabaret niestety nie mogłem pójść - przeszkodziły mi w tym ulewne opady deszczu, jednak o 18.00 postanowiłem zebrać się i wraz z koleżanką wyruszyć na koncert folkowej kapeli. Około 19.30 byliśmy na miejscu. Z lekkim opóźnieniem na scenę z hukiem i dźwiękiem instrumentów dętych wbiegli kolejno członkowie zespołu i od razu zaczęli grać. Koncert był świetny, ale nie mówiłbym Wam o nim, gdyby nie pewna dziwna sytuacja. 

W połowie koncertu, Enej zaczął śpiewać swój hit: "Radio Hello". Gdy na chwilę odwróciłem uwagę od sceny i popatrzyłem w stronę zgromadzonej bezpośrednio przed nią publiczności, oniemiałem. Między osobami, które bawiły się klaskając dłońmi w górze, przebijały się dziesiątki smartfonów nagrywających koncert. Koncert mogłem obejrzeć z tylu perspektyw, ile było telefonów. Nie był to przyjemny widok. To smutne, że życie toczy się nie przed naszymi oczami, ale przed obiektywami naszych urządzeń. 

Oczywiście nie zabraniam Wam robić zdjęć czy nagrywać filmików podczas wartych zapamiętania momentów, rozumiem - zrobić dwa czy trzy zdjęcia, może selfie z wokalistą - świetna pamiątka! Ale fotkę można jednym dotknięciem skasować, a wspomnień z mózgu nie da się wymazać. 

Przechodzimy do wiersza. 

Na różnych portalach społecznościowych i forach zaczyna się przewijać coś takiego jak Word Porn. (Word - słowo, Porn - pornografia). O co chodzi?

Nazwa jest totalną kalką z czegoś takiego jak Food Porn, nie mam zamiaru pokazywać Wam filmów dla dorosłych :) Food Porn to zdjęcia i filmiki przedstawiające jedzenie w najbardziej estetycznej i satysfakcjonującej formie - niby tysiące kalorii, ale jednak by się zjadło :) Oto przykład:

Word Porn natomiast zajmuje się estetycznymi i pięknie brzmiącymi słowami. Wiele z nich związanych jest bezpośrednio ze smakami i jedzeniem, wobec tego postanowiłem pobawić się nimi i stworzyć z nich melodyjnie brzmiący wiersz, jednak owe wyrazy posłużą mi tylko za określenia i metafory. 

I tu pytanie dla Was: jakie polskie słowa WY uważacie za najpiękniejsze? Podzielcie się spostrzeżeniami w komentarzach :) 

Oto wiersz:

"Panna Cotta"

twoja

karmelowa skóra

zarumienione na brzoskwiniowo policzki

czekoladowe włosy

truskawkowe usta

winogronowe oczy

słodkie jak cukier puder spojrzenia

i piegi przypominające

drobinki cynamonu

całość to przepyszne ciasto

harmonia smaków

jaka szkoda

że mam cukrzycę

.

ważne: czuję się dobrze, nie mam cukrzycy; posłużyła mi tylko jako metafora

Astronomia, pisarze i góry. - nowy wiersz

Witam Was, drodzy czytelnicy!

Dzisiaj przychodzę do Was z trochę dłuższą notką.

Otóż w ostatni poniedziałek, tj. 22 maja miałem zaszczyt spotkać się z autorką wielu powieści dla młodzieży, panią Ewą Nowak. Do tej pory nie kojarzyłem jej nazwiska. Poszedłem tam ze względu na chęć spotkania z literaturą młodzieżową, gdyż nie miałem styczności z takim rodzajem twórczości.

Spotkanie zaczęło się dla mnie niezbyt przyjemnie. Pani Ewa powiedziała, że w gronie 50 osób (na sali było 40) mieści się minimum 1 artysta. Gdy klasa zaczęła szeptać coś w moją stronę, postanowiłem uciszyć ich odrobinkę, jednak sam zostałem błyskawicznie uciszony i przesadzony krzesło obok, między nauczycieli. Mimo tego, nie zmieniło to wrażenia, jakie sprawiała na mnie pani Ewa.

Jest to bardzo pogodna i zdystansowana (co w tych czasach jest naprawdę rzadką cechą!) kobieta. Słowem, które przychodzi mi na myśl o pani Ewie jest... "ciocia". Tak, kojarzy mi się z taką ciocią, co to przyjedzie, złapie za policzki i pochwali, jak to bardzo wyrosłem. Nie dało się nie uśmiechać patrząc na pasję, z jaką opowiadała o swoich książkach. Nie pamiętam dokładnie ile książek omówiła, na pewno trzy: "Diupę", "Krzywe 10" i "Nie do pary". Najbardziej w głowę zapadł mi moment, gdy mówiła o tej ostatniej i przyznała się, że pisała ją jako mężczyzna. Spytała, czy - jak sądzimy - sprawiło jej to trudność. Pomyślawszy o "Bezsenności" i "Chorobie", które możecie przeczytać na moim blogu, od razu powiedziałęm, że zdecydowanie nie jest to trudne zadanie dla pisarza. Pani Ewa z uśmiechem powiedziała, że po napisaniu książki zaczęły jej się podobać różne dziewczyny, tutaj jednak moja operacja zmiany płci się skończyła :)

Po spotkaniu zrobiłem sobie z Panią Ewą zdjęcie, zakupiłem książkę - z autografem, i teraz najciekawsze! W osobistym notatniku pisarki zostawiłem... LINK DO TEGO BLOGA!!! Umówiliśmy się, żę spotkamy się na rozdaniu nagród Nobla.

Książka, którą kupiłem to "Nie do pary", właśnie ta pisana w rodzaju męskim. Okładka jest dosyć dziewczęca, ale Ciocia Ewa zrzuca tu winę na wydawnictwo - "wiek XXI jest wiekiem czytających kobiet, i dlatego okładka musi być atrakcyjna dla kobiety". Może ją Wam zrecenzuję, najpierw muszę przeczytać :)

Mam nadzieję, że Pani Ewa to gdzieś tam, teraz czyta. Pozdrawiam Panią serdecznie, widzimy się na Noblach!









Jestem bardzo podekscytowany - jutro jadę w góry, ALE... do przyjaciółki, którą poznałem w najcudowniejszym sanatorium na świecie - w "Jagusi", wspaniałym miejscu w Kudowie-Zdroju. To właśnie tam powstał wiersz "Chudnę", który jest opublikowany na tym blogu, :))

Teraz obiecany wiersz, mówi on o tym, jak bardzo różnimy się od siebie, jednak wszyscy tworzymy jedną, zwartą jednostkę. :)

kometa

idę miastem

stoję w kolejce do kasy

czekam na autobus

jadę autobusem

wracam do domu

niezależnie od tego, co robię

ciągle mijam ludzi w słuchawkach

każdy z nich jest inny

każdy słucha pewnie czego innego

i wymijam tych melomanów

jak kometa

tak, jak kometa pędząca między planetami

gdzieś w obcej galaktyce

gdzieś w galaktyce

gdzieś

.

.

Głód też jest poetą

Kochani, kolejny miesiąc mnie tu nie było. Duuużo szkoły. Chyba właśnie zdałem sobie sprawę z tego, że nie na wszystko mam czas. Ta nieobecność była też spowodowana brakiem weny, niezbyt mam o czym teraz pisać.

Mówią, że prawdziwy poeta zawsze znajdzie natchnienie, ale to absolutne bzdury.

Jutro jadę w góry, może tam coś wymyślę.

Zgłodniałem właśnie i coś wstukałem na bloga, ten wiersz, a właściwie wierszyk zostawiam wam w celach humorystycznych.

Wiedzcie, że żyję i nic mi nie jest, odezwę się jak tylko napiszę coś nowego! :)

Tak, tak, wrócił z sanatorium, schudł, dietę niby ma, a o żarciu pisze...

Shawarma o trzeciej

zjadłbym kebsa

druga w nocy

ostry sos mnie nie zaskoczy

taki ciepły

od Turasa

i włączona gastrofaza

pierwszy, drugi, trzeci, czwarty

z toalety się nie wydostanę

ale to dopiero

ranem

DZIĘKUJĘ ZA 2000 WYŚWIETLEŃ!

Białe chmury, białe wiersze...

Witam Was, czytelnicy, w przeddzień Wielkanocy!

Parę dni temu, a dokładniej w dzień, w którym opublikowałem ''Różową aleję'', zostałem poproszony o napisanie kilku wierszy... białych. Zwykle nie bawię się w poezję białą, ale postanowiłem, że będzie to nawet ciekawa przygoda.

Kilka dni myślałem nad tymi wierszami i nie mogłem do niczego dotrzeć, ale w końcu usiadłem przed komputerem i samo przyszło.

Zanim podzielę się nimi z Wami, chciałbym jeszcze serdecznie pozdrowić Wiktorię, moją ''zleceniodawcę'' :)

Napisałem trzy utwory, oto one:

NAJLEPSZY PŁYWAK

o czasie, ty płyniesz

szybciej niż olimpijczycy w basenie

i nigdy się

nie zatrzymujesz

jesteś taki wytrzymały

musisz mieć świetne mięśnie

ale wiem

że jednego mięśnia

nie posiadasz

nie posiadałeś

i posiadać nie będziesz

- serca.

KOROZJA

minąłem niedawno

pewien budynek

stary, opuszczony

pokryty blachą

rdza na owej blasze

przypominała łzy

ten budynek musiał płakać

sądzę, że wiem dlaczego:

przecież ktoś go opuścił

PRZEPRAWY

chciałbym, żeby ktoś

wytłumaczył mi pewne zjawisko:

jak to jest,

że ludzie w moim wieku

palą setki rodzajów

papierosów

tak pewnie

i tak śmiale

a ja

jestem przerażony

na samą myśl o

spaleniu kilku mostów

''Różowa aleja'' - czy nic nie zbudzi nas z wiecznej melancholii?

Mamy wiosnę. Wielka pobudka dla całej natury. Lada chwila będzie nam się odbijać jajkami, gdy będziemy cali mokrzy. Królowa pór roku. Czy dla wszystkich? Czy jesteśmy już tak pogrążeni w codziennej rutynie, że nie dostrzegamy tej corocznej? Zastanówcie się po przeczytaniu wiersza. Zapraszam Was do podzielenia się swoimi przemyśleniami w komentarzu.

Różowa aleja

coś się zaczęło dziać

zrobiło się zielono

przestało wielką ciapą z góry lać

każde drzewo chwali się koroną

na ulicy słychać dziecięce krzyki

raz to zabawne, raz z przerażenia

któreś usłyszało z krzaków bzyki

i boi się użądlenia

zielenieje nawet bluszcz na ścianie

starej, drewnianej stodoły

przed nią nastolatki na sianie

wsłuchują się w dźwięk lecącej pszczoły

parki – poza seledynem – ludźmi się wypełniają

drzewa pod ostrzałem promieni,

które niczym igły się w nie wbijają

wszystko – jak w skarbcu – złotem się mieni

w sadach słychać stłumione pukanie

to chyba jabłka z gruszkami

i ich swobodne spadanie

z lądowaniem pod drzewami

w lesie słychać serenady

słowików wraz ze skowronkami

w runie za to kolorowe miriady

wiatr lekko porusza dzwonkami

od Indochin po Alabamę

kwitnie wszystko jak u Vivaldiego

tworząc nieomijalną reklamę

dla każdego poranka kwietniowego

barwa wszystko zaczyna uszczelniać

i powoli jeże ze snu budzić

jednak jednych istot szczęście wciąż nie wypełnia

l u d z i . 

Przemiana materii, przemiana charakteru

Zacznijmy od tego, że bardzo mi przykro, że nie było mnie tutaj 3 miesiące. Przez cały luty byłem w sanatorium, i aż do teraz nie miałem dostępu do bloga. Jednak na bieżąco pisałem tam wiersze - Walentynkowe, w ramach prezentu, z życia wzięte, po prostu nagły przypływ weny :) Muszę Was niestety zmartwić; te wiersze nie przetrwały. Gdzieś się zapodziały, niektórych nie chcę tu wrzucać bo są prywatne i tylko wtajemniczeni mogliby je zrozumieć, ale mam jeden wiersz. Mimo, że najkrótszy, to chyba najlepszy z tych wszystkich. Opisuje on moje uczucia podczas pobytu w sanatorium.

Warto wspomnieć, że było to sanatorium odchudzające.

Miłego czytania. 

chudnę

znikają fałdy kompleksów

nie jem serników, keksów

liczba na wadze spada

i radość to dla mnie nie lada

znika drugi podbródek

szkarłatne rozstępy z udek

same udka również są mniejsze

a bicepsy coraz silniejsze

w pasku trzeba dorabiać dziurki

wiszą na mnie stare podkoszulki

rozmiary w dół lecą jak polujące sępy

a z wielkiej nadwagi pozostają strzępy

jem dosyć mało, czasem nie smakuje

z dumą patrzę co waga wskazuje

i choć zadanie to jest bardzo trudne

to czuję, że

C H U D N Ę