Przyjaźń podstawową wartością naszego życia - ''Raz''

Witam Was, czytelnicy, w świąteczne popołudnie. Przed Świętami, podczas klasowej wigilii dwie osoby z mojej klasy pokazały mi przykład prawdziwej przyjaźni. Bardzo mnie to zainspirowało, i tak powstał ''Raz''. Opowiada on o historii dwóch przyjaciółek. Chciałbym, abyście w te Święta, czytając ten wiersz, pomyśleli o swoich przyjaciołach, odpuścili im ich złe występki - mamy w końcu Boże Narodzenie - czas pokoju i pojednania.


 Co ja się tutaj będę produkował, zapraszam na ''Raz''!

‘’raz’’

raz, gdy dwie żółwiczki w morzu pływały

boreaszowe wiatry zawiały

i choć te gadzinki w ogóle się nie znały

to razem na jednym wózku jechały

wicher z północy wydmuchał z trzy fale

które się rozbiły na przybrzeżnej skale

lecz zanim zakończyły swe długie istnienie

pchnęły żółwiczkami w podwodne, mroczne cienie

i tak zesłane, wokół różowych korali

poznały się pod wpływem jednej fali

razem przez dno maszerowały

historię swych istnień w rozmowach poznawały

z biegiem fal, z biegiem czasu

po przemierzeniu całego riasu

zauważyły, że są przyjaciółkami

swojej niedoli towarzyszkami

chociaż, pomyślmy, na pewno niedoli?

chyba nigdy nie doznały takiej swawoli

nowe szlaki przecierały wspierając się wzajemnie

i zgłębiając oceaniczne, tajemnicze ciemnie

i tak, żółwiczki, życie swe spędziły

choć na początku myślały, że wpadły do mogiły

pojawiła się druga i lepiej się zrobiło

wtedy już przyjemniej się im żyło

''Karpia swąd'' :)

Witam Was, moi czytelnicy, po dłuższej, bo niemal miesięcznej przerwie. Dużo się działo. Oceny semestralne, naciąganie, konkursy... W dzień, a właściwie wieczór, wystawienia ocen znalazłem chwilę czasu dla siebie. Machnąłem na szybko prosty wierszyk, miłej lektury!

‘’karpia swąd’’

pod choinką są pudełka

rower, lalka, bombonierka

perfum, szampon, mandarynki

czekolada dla dziewczynki

mama wnosi już pierogi

zapach jest naprawdę srogi

barszcz z uszkami też się studzi

by swym smakiem raczyć ludzi

jeszcze szybko po opłatku

przełamać się, i do obiadku

czuć powoli karpia swąd

to jest właśnie magia Świąt

ups, na mamę wpadłem przy bigosie

i czujemy się nie w sosie

bo nad nami jest jemioła

cóż, obyczaj nas do buziaka woła

teraz wchodzi jarzynowa

śmietanowo-majonezowa

ogórkowo – ziemniaczana

pieprzem, solą doprawiana

oczywiście, jest pietruszka

tooo, może ja skończę te uszka

jeszcze pierogi i pełne brzuchy

koniec świątecznej zawieruchy

owszem, trochę jeszcze Święta trwają

ale wszelkie potrawy w lodówce odpoczywają

nikomu do prezentów się nie spieszy;

najpierw babcia musi speszyć:

‘’wnuczku, a masz już dziewczynę?’’

‘’mamo, mam kaszel, muszę wziąć Flegaminę’’

po dyskusji ominiętej

wyruszamy na pasterkę

kościół cały zapełniony:

dzieci, ciocie, mężowie i żony…

wróciliśmy przed północą

coś drzwi w środku łoskocą

i choć znika karpia swąd

dalej mamy magię Świąt

Drodzy czytelnicy, dziękuję, że jesteście. Wesołych Świąt! 

''Bezsenność'' na zamówienie

Kolejny post, kolejny wiersz, kolejny pisany w rodzaju żeńskim, kolejny pisany na konkurs. Jest w nim jednak coś wyjątkowego. Gdyby zamiast tego rodzaju żeńskiego wstawić męski, a zamiast ''chłopaka w górach'' - dziewczynę, mielibyśmy opis moich przeżyć z ostatnich nocy. Mam bardzo duże problemy z zasypianiem. Wczoraj - w myślach - przed snem układałem ten wiersz. Według mnie, perfekcyjnie oddaje on charakter każdej nieprzespanej nocy, gdy po oczach świeci nie tylko księżyc, ale także zegar... i desperacja.

bezsenność

jest bardzo późno, środek ciemnej nocy

dalej z niewyspania kleją mi się oczy

tak bardzo chciałabym spać, jak inni domownicy

lecz przeszkadza mi to, co się dzieje w mojej mózgownicy

zawsze koło dziesiątej gdy do łóźka się kładę

mam w myślach pomysłową olimpiadę

który pomysł lepszy, przy tym trzy godziny zostanę

szkoda, że jest już jedenasta, przecież ja do szkoły nie wstanę!

wymyśliłam sobie wycieczkę z chłopakiem

pójdziemy razem w góry, ja z torbą, on z plecakiem

będzie padał śnieg, ale dosyć lekko

wniesie mnie na szczyt, chociaż zmęczy się ździebko

otwieram oczy – pierwsza na zegarze

jest dość gorąco, a ja pod kołdrą się parzę

zasłaniam twarz ręką, by nie widzieć godziny

dla pewności odwracam się i wtulam do mojej psiny

jednak trzymając ją w objęciach, czuję, jak upływają minuty

mózg cały w różne myśli zasnuty

chcę spać, ale on mi na to nie pozwala

czuję, jak nadzieja na długi sen się oddala

chowam głowę pod poduchę

chwilę drapię się za uchem

ze wściekłości ściskam zęby

choć wiem, że droga nie wiedzie tędy

jest trzecia, jakoś się wyciszyłam

wyszłam spod poduszki, oczy zmrużyłam

to chyba ten moment, to chyba ta chwila

tak, dźwięki z zewnątrz przestają się nasilać

jestem we śnie, siedzę pośród ogrodu

uwolniona od miejskiego smrodu

obok mnie płot z winoroślą i huśtawka z opony

zawieszona na lipie, poza nią w ogrodzie same klony

i nagle, w świecie tych pięknych, nierealnych mrzonek

słyszę coś dziwnego, to jakby… dzwonek…

to budzik -  zabójca, morderca

kat, co przy egzekucji nie ma serca

nawet drzemki nie włączam, nic to nie zmieni

no cóż, może następnej nocy zasnę wśród cieni…

''Choroba'' na zamówienie

Moja koleżanka z klasy potrzebowała wiersz na konkurs recytatorski. Chciała taki, który opowiada o niespełnionej miłości. Niestety, przez wymagania konkursu musiałem pisać w rodzaju żeńskim. 

Osobiście, ''Choroba'' bardzo mi się podoba. Jest to wiersz krótki jak na mnie, ale ma bardzo ostry przekaz. Wyraża multum emocji, jakie może czuć odrzucona osoba, bez względu na płeć, wiek, czy wygląd.

 

choroba

byłeś częścią układanki

moim skarbem, moim życiem

i do rozmowy i do szklanki

mego serca poszyciem

byłeś wszystkim o co dbałam

kimś, kto zmuszał mnie do płaczu

wszystkim o co walczyć chciałam

mój ty czasoumilaczu

każda chwila z tobą była darem

twe imię pisałam z wielkiej litery

rozmowa z tobą była dla mnie czarem

to wszystko z miłości, nie z maniery

miałam wciąż cię przed oczami

chwile kiedy odchodziłeś

były niezmiernymi bolączkami

czułam, że w kąt mnie rzuciłeś

myślałam wtedy, że coś we mnie trzaśnie

bo jak skała w środku byłeś

no właśnie

byłeś…

Wiersze Patriotyczne!

Ostatnio na lekcji języka polskiego dowiedziałem się, że pobliski klub batalionowy organizuje Poetycki Konkurs Patriotyczny. Zmobilizowałem się, znalazłem trochę czasu i wziąłem do roboty.
Utworów miało być 3. Oto one:

„O języku”

Nie po to Rej po Polsku pisał

Żebyśmy  ten język dusili.

Dorwałem w sklepie małego urwisa

Co taty zapytał: A co to fussilli?

Tak napisano na makaronie,

A chłopiec nie znał tej słownej gierki.

Tata, szybko, jakby biegł w maratonie

Odpowiedział krótko: „świderki”.

Nie po to Rej pisał, by do partnerki mówiono

Tak bez szacunku, ohydnie, „stara”.

Do małżonki mówi się żono.

A przed językiem ogromna kotara.

Z napisem „koniec” błyszczącym na środku

Który zobaczyć można z daleka.

To jakby polskość zduszona w zarodku,

Co na narodziny w łonie matki czeka.

I co teraz mamy począć w tym wieku

Pełnym dziwnych skrótów i słówek świeżutkich.

Jedną mam radę: „ocknij się, człowieku!”

Trzeba mowy nauczać młodziaków bladziutkich

Aby wiedzieli, że są Polakami.

Aby po naszemu mówić umieli,

Aby byli takimi nowymi Rejami. 

„O historii”

Każdy zna naszą piękną historię.

Usłaną raz to cierniami, raz to różami.

Pamięta Polska od Helu, aż po Czantorię,

Wypełnioną dumą, czasem niesmakami,

Nadziewaną karmelem, w postaci świetnych żołnierzy,

Z gorzką czekoladą, czyli trzema zaborcami,

Z Rosją, z Niemcami, z ich armią, co ku nam bieży.

Dumną spod Grunwaldu wiktorię,

Długą, radziecką komunę,

Wspaniałą, bo Polską historię.

Której nigdy od siebie nie odsunę.

Pokazał mi ją Chopin, w swojej etiudzie,

Sienkiewicz w Krzyżakach,

Armia Polska w nadwiślanym cudzie,

 Co tkwi teraz w sercach każdego Polaka.

Pofałdowana jak Tatry, w dół i do góry

Powiedzieć by się chciało,

I skończyć się zwycięstwem po raz wtóry

Historii naszej się miało.

I tak się właśnie dzieje,

Droga młodzieży

Z wojennych porażek nikt się nie śmieje,

Z ich przeminięcia każdy się cieszy.

„Polska, Polska, Polska”

Polska to zapach topoli

Polska doskonałych ludzi szkoli

Polska to pejzaże czarowne

Polska to batalie cudowne

Polska to kunszt boski

Polska to dojrzałej pszenicy kłoski

Polska to ojczyzna schabowego

Polska to Gubałówka, obok Kasprowego

Polska to Zamek na Wawelu

Polska to lekcje o Lelewelu

Polska to wszystko pod biało-czerwoną flagą

W Polsce, Kołobrzeg jest naszą Malagą

Polska to każde Kopernika obliczenie

Polska to poetów natchnienie

Polska to kwaśnica wyśmienita

Polska to Ojczyzna znamienita

Wyjechać stąd możesz, nikt Ci nie broni

Lecz nie możesz być takim, co od polskości stroni

Pamiętaj o Polsce, jak ona o Tobie

I myśląc o niej, myśl też o sobie.