Białe chmury, białe wiersze...

Witam Was, czytelnicy, w przeddzień Wielkanocy!

Parę dni temu, a dokładniej w dzień, w którym opublikowałem ''Różową aleję'', zostałem poproszony o napisanie kilku wierszy... białych. Zwykle nie bawię się w poezję białą, ale postanowiłem, że będzie to nawet ciekawa przygoda.

Kilka dni myślałem nad tymi wierszami i nie mogłem do niczego dotrzeć, ale w końcu usiadłem przed komputerem i samo przyszło.

Zanim podzielę się nimi z Wami, chciałbym jeszcze serdecznie pozdrowić Wiktorię, moją ''zleceniodawcę'' :)

Napisałem trzy utwory, oto one:

NAJLEPSZY PŁYWAK

o czasie, ty płyniesz

szybciej niż olimpijczycy w basenie

i nigdy się

nie zatrzymujesz

jesteś taki wytrzymały

musisz mieć świetne mięśnie

ale wiem

że jednego mięśnia

nie posiadasz

nie posiadałeś

i posiadać nie będziesz

- serca.

KOROZJA

minąłem niedawno

pewien budynek

stary, opuszczony

pokryty blachą

rdza na owej blasze

przypominała łzy

ten budynek musiał płakać

sądzę, że wiem dlaczego:

przecież ktoś go opuścił

PRZEPRAWY

chciałbym, żeby ktoś

wytłumaczył mi pewne zjawisko:

jak to jest,

że ludzie w moim wieku

palą setki rodzajów

papierosów

tak pewnie

i tak śmiale

a ja

jestem przerażony

na samą myśl o

spaleniu kilku mostów

''Różowa aleja'' - czy nic nie zbudzi nas z wiecznej melancholii?

Mamy wiosnę. Wielka pobudka dla całej natury. Lada chwila będzie nam się odbijać jajkami, gdy będziemy cali mokrzy. Królowa pór roku. Czy dla wszystkich? Czy jesteśmy już tak pogrążeni w codziennej rutynie, że nie dostrzegamy tej corocznej? Zastanówcie się po przeczytaniu wiersza. Zapraszam Was do podzielenia się swoimi przemyśleniami w komentarzu.

Różowa aleja

coś się zaczęło dziać

zrobiło się zielono

przestało wielką ciapą z góry lać

każde drzewo chwali się koroną

na ulicy słychać dziecięce krzyki

raz to zabawne, raz z przerażenia

któreś usłyszało z krzaków bzyki

i boi się użądlenia

zielenieje nawet bluszcz na ścianie

starej, drewnianej stodoły

przed nią nastolatki na sianie

wsłuchują się w dźwięk lecącej pszczoły

parki – poza seledynem – ludźmi się wypełniają

drzewa pod ostrzałem promieni,

które niczym igły się w nie wbijają

wszystko – jak w skarbcu – złotem się mieni

w sadach słychać stłumione pukanie

to chyba jabłka z gruszkami

i ich swobodne spadanie

z lądowaniem pod drzewami

w lesie słychać serenady

słowików wraz ze skowronkami

w runie za to kolorowe miriady

wiatr lekko porusza dzwonkami

od Indochin po Alabamę

kwitnie wszystko jak u Vivaldiego

tworząc nieomijalną reklamę

dla każdego poranka kwietniowego

barwa wszystko zaczyna uszczelniać

i powoli jeże ze snu budzić

jednak jednych istot szczęście wciąż nie wypełnia

l u d z i .