''Różowa aleja'' - czy nic nie zbudzi nas z wiecznej melancholii?

Mamy wiosnę. Wielka pobudka dla całej natury. Lada chwila będzie nam się odbijać jajkami, gdy będziemy cali mokrzy. Królowa pór roku. Czy dla wszystkich? Czy jesteśmy już tak pogrążeni w codziennej rutynie, że nie dostrzegamy tej corocznej? Zastanówcie się po przeczytaniu wiersza. Zapraszam Was do podzielenia się swoimi przemyśleniami w komentarzu.

Różowa aleja

coś się zaczęło dziać

zrobiło się zielono

przestało wielką ciapą z góry lać

każde drzewo chwali się koroną

na ulicy słychać dziecięce krzyki

raz to zabawne, raz z przerażenia

któreś usłyszało z krzaków bzyki

i boi się użądlenia

zielenieje nawet bluszcz na ścianie

starej, drewnianej stodoły

przed nią nastolatki na sianie

wsłuchują się w dźwięk lecącej pszczoły

parki – poza seledynem – ludźmi się wypełniają

drzewa pod ostrzałem promieni,

które niczym igły się w nie wbijają

wszystko – jak w skarbcu – złotem się mieni

w sadach słychać stłumione pukanie

to chyba jabłka z gruszkami

i ich swobodne spadanie

z lądowaniem pod drzewami

w lesie słychać serenady

słowików wraz ze skowronkami

w runie za to kolorowe miriady

wiatr lekko porusza dzwonkami

od Indochin po Alabamę

kwitnie wszystko jak u Vivaldiego

tworząc nieomijalną reklamę

dla każdego poranka kwietniowego

barwa wszystko zaczyna uszczelniać

i powoli jeże ze snu budzić

jednak jednych istot szczęście wciąż nie wypełnia

l u d z i .